25 เหตฉะนนทานจงเลกพดมสาเสย และจงตางคนตางพดความจรงกบเพอนบาน' เพราะวาเราตางกเปนอวยวะของกนและกน26 โกรธกโกรธเถด แตอยาทำบาป' อยาใหถงตะวนตกทานยงโกรธอย27 และอยาใหโอกาสแกพญามาร28 คนทเคยขโมยกอยาขโมยอก แตจงใชมอทำงานทดๆกวา เพอจะไดมอะไรๆแจกใหแกคนทขดสน29 อยาใหคำหยาบคายออกมาจากปากทานเลย แตจงกลาวคำทด และเปนประโยชนใหเกดความจำเรญเพอจะไดเปนคณแกคนทไดยนไดฟง30 และอยาทำใหพระวญญาณบรสทธของพระเจาเสยพระทย เพราะโดยพระวญญาณนนทานไดถกประทบตราหมายทานไวจนถงวนททรงไถใหรอด31 จงใหใจขมขน และใจขดเคอง และใจโกรธ และการทะเลาะเถยงกน และการพดเสยดส กบการคดปองรายทกอยาง อยหางไกลจากทานเถด32 และทานจงเมตตาตอกน มใจเอนดตอกน และอภยโทษใหกนเหมอนดงทพระเจาไดทรงโปรดอภยโทษใหทาน เพราะเหนแกพระครสต