3 จงเพยรพยายามเอาสนตสขผกมดความเปนนำหนงใจเดยวแหงพระวญญาณ4 มกายเดยวและมพระวญญาณองคเดยว เหมอนมความหวงใจอนเดยวทเนองในการททรงเรยกทาน5 มองคพระผเปนเจาองคเดยว ความเชอเดยว บพตศมาเดยว6 พระเจาองคเดยวผเปนพระบดาของคนทงปวง ผทรงอยเหนอคนทงปวง และทวคนทงปวง และในทานทงปวง7 แตวาพระคณนนทรงโปรดประทานแกเราทกๆคนตามขนาดทพระครสตทรงประทานให8 เหตฉะนนพระองคตรสไวแลววา ครนพระองคเสดจขนสเบองสง พระองคทรงนำพวกเชลยไปเปนเชลยอก และประทานของประทานแกมนษย'9 (ทกลาววาพระองคเสดจขนไปนน จะหมายความอยางอนประการใดเลา นอกจากวาพระองคไดเสดจลงไปสเบองตำของแผนดนโลกกอนดวย10 พระองคผเสดจลงไปนน กคอพระองคผทเสดจขนไปสเบองสงเหนอฟาสวรรคทงปวงนนเอง เพอจะไดทำใหสงสารพดสำเรจ)11 พระองคจงใหบางคนเปนอครสาวก บางคนเปนศาสดาพยากรณ บางคนเปนผประกาศขาวประเสรฐ บางคนเปนศษยาภบาล และอาจารย12 เพอเตรยมวสทธชนใหดรอบคอบ เพอชวยในการรบใช เพอเสรมสรางพระกายของพระครสตใหจำเรญขน13 จนกวาเราทกคนจะบรรลถงความเปนนำหนงใจเดยวกนในความเชอและในความรถงพระบตรของพระเจา จนกวาเราจะโตเปนผใหญเตมทคอเตมถงขนาดความไพบลยของพระครสต