22 ฝายภรรยาจงยอมฟงสามของตนเหมอนยอมฟงองคพระผเปนเจา23 เพราะวาสามเปนศรษะของภรรยา เหมอนพระครสตทรงเปนศรษะของครสตจกร และพระองคทรงเปนพระผชวยใหรอดของกายนน24 เหตฉะนนครสตจกรยอมฟงพระครสตฉนใด ภรรยากควรยอมฟงสามทกประการฉนนน25 ฝายสามกจงรกภรรยาของตน เหมอนอยางทพระครสตทรงรกครสตจกร และทรงประทานพระองคเองเพอครสตจกร26 เพอพระองคจะไดทรงแยกตงไว และชำระครสตจกรนนใหบรสทธโดยการลางดวยนำโดยพระวจนะ27 เพอพระองคจะไดทรงมอบครสตจกรทมสงาราศแดพระองคเอง ไมมจดดางพรอย รวรอย หรอมลทนใดๆเลย แตบรสทธปราศจากตำหน28 เชนนนแหละ สามจงควรจะรกภรรยาของตนเหมอนรกกายของตนเอง ผทรกภรรยาของตนกรกตนเอง29 เพราะวาไมมผใดเกลยดชงเนอหนงของตนเอง มแตเลยงดและทนถนอม เหมอนองคพระผเปนเจาทรงกระทำแกครสตจกร30 เพราะวาเราเปนอวยวะแหงพระกายของพระองค แหงเนอหนงของพระองค และแหงกระดกของพระองค31 เพราะเหตนผชายจะจากบดามารดาของเขา จะไปผกพนอยกบภรรยา และเขาทงสองจะเปนเนออนเดยวกน'32 ขอนเปนขอลกลบทสำคญมาก แตวาขาพเจาพดถงพระครสตกบครสตจกร33 ถงอยางไรกด ทานทกคนจงตางกรกภรรยาของตนเหมอนรกตนเอง และภรรยากจงยำเกรงสามของตน