11 พระองคตรสวา "ชายคนหนงมบตรชายสองคน12 บตรคนนอยพดกบบดาวา บดาเจาขา ขอทรพยทตกเปนสวนของขาพเจาเถด' บดาจงแบงสมบตใหแกบตรทงสอง13 ตอมาไมกวน บตรคนนอยนนกรวบรวมทรพยทงหมดแลวไปเมองไกล และไดผลาญทรพยของตนทนนดวยการเปนนกเลง14 เมอใชทรพยหมดแลวกเกดกนดารอาหารยงนกทวเมองนน เขาจงเรมขดสน15 เขาไปอาศยอยกบชาวเมองนนคนหนง และคนนนกใชเขาไปเลยงหมททงนา16 เขาใครจะไดอมทองดวยฝกถวทหมกนนน แตไมมใครใหอะไรเขากน17 เมอเขารสำนกตวแลวจงพดวา ลกจางของบดาเรามมาก ยงมอาหารกนอมและเหลออก สวนเราจะมาตายเสยเพราะอดอาหาร18 จำเราจะลกขนไปหาบดาเรา และพดกบทานวา "บดาเจาขา ขาพเจาไดผดตอสวรรคและผดตอหนาทานดวย19 ขาพเจาไมสมควรจะไดชอวาเปนลกของทานตอไป ขอทานใหขาพเจาเปนเหมอนลกจางของทานคนหนงเถด"'20 แลวเขากลกขนไปหาบดาของตน แตเมอเขายงอยแตไกล บดาแลเหนเขากมความเมตตา จงวงออกไปกอดคอจบเขา21 ฝายบตรนนจงกลาวแกบดาวา บดาเจาขา ขาพเจาไดบาปตอสวรรคและตอสายตาของทานดวย ขาพเจาไมสมควรจะไดชอวาเปนลกของทานอกตอไป'22 แตบดาสงผรบใชของตนวา จงรบไปเอาเสออยางดทสดมาสวมใหเขา และเอาแหวนมาสวมนวมอ กบเอารองเทามาสวมใหเขา23 จงเอาลกววอวนพมาฆาเลยงกน เพอความรนเรงยนดเถด24 เพราะวาลกของเราคนนตายแลว แตกลบเปนอก หายไปแลว แตไดพบกนอก' เขาทงหลายตางกเรมมความรนเรงยนด25 ฝายบตรคนใหญนนกำลงอยททงนา เมอเขากลบมาใกลบานแลวกไดยนเสยงมโหรและเตนรำ26 เขาจงเรยกผรบใชคนหนงมาถามวา เขาทำอะไรกน27 ผรบใชจงตอบเขาวา นองของทานกลบมาแลว และบดาไดใหฆาลกววอวนพ เพราะไดลกกลบมาโดยสวสดภาพ'28 ฝายพชายกโกรธไมยอมเขาไป บดาจงออกมาชกชวนเขา29 แตเขาบอกบดาวา ดเถด ขาพเจาไดปรนนบตทานกปมาแลว และมไดละเมดคำบญชาของทานสกขอหนงเลย แมแตเพยงลกแพะสกตวหนงทานกยงไมเคยใหขาพเจา เพอจะเลยงกนเปนทรนเรงยนดกบเพอนฝงของขาพเจา30 แตเมอลกคนนของทาน ผไดผลาญสงเลยงชพของทานโดยคบหญงโสเภณมาแลว ทานยงไดฆาลกววอวนพเลยงเขา'31 บดาจงตอบเขาวา ลกเอย เจาอยกบเราเสมอ และสงของทงหมดของเรากเปนของเจา32 แตสมควรทเราจะรนเรงและยนด เพราะนองของเจาคนนตายแลว แตกลบเปนขนอก หายไปแลวแตไดพบกนอก'"