5 og de hev gløymt den påminning som talar til dykk som born: «Min son, vanmæt ikkje Herrens tukt, og vanmodast ikkje når han refser deg!6 for den Herren elskar, den tuktar han, og han hudflengjer kvar son som han tek seg av.»7 Det er for tukti skuld at de toler lidingar; Gud fer med dykk som med søner. For kven er den son som faren ikkje tuktar?8 Men er de utan tukt, som alle hev fenge sin lut i, då er de lausingar og ikkje søner.9 Dessutan: våre feder etter kjøtet hadde me til tuktarar og hadde age for deim; skal me då ikkje mykje meir vera faderen til ånderne undergjevne og få liva?